| Mihai Eminescu Oda in metru antic |  |  |
| Scris de Administrator |
| Duminică, 09 Ianuarie 2011 00:00 |
|
Mihai Eminescu - Oda (in Metru Antic) Nu credeam sa-nvat a muri vreodata; Pururi tanar, infasurat in manta-mi, Ochii mei ‘naltam visatori la steaua Singuratatii.
Cand deodata tu rasarisi in cale-mi, Suferinta tu, dureros de dulce ... Pana-n fund baui voluptatea mortii Ne-nduratoare.
Mihai Eminescu - Oda in metru antic - recita Adrian Paunescu
Jalnic ard de viu chinuit ca Nessus. Ori ca Hercul inveninat de haina-i; Focul meu a-l stinge nu pot cu toate Apele marii.
De-al meu propriu vis, mistuit ma vaiet, Pe-al meu propriu rug, ma topesc in flacari ... Pot sa mai re-nviu luminos din el ca Pasarea Phoenix?
Piara-mi ochii turburatori din cale, Vino iar in san, nepasare trista; Ca sa pot muri linistit, pe mine, Mie reda-ma!
Ode (In Ancient Meter) Hardly had I thought I should learn to perish; Ever young, enwrapped in my robe I wandered, Raising dreamy eyes to the star styled often Solitude's symbol. All at once, however, you crossed my pathway - Suffering - you, painfully sweet, yet torture ... To the less I drank the delight of dying - Pitiless torment. Sadly racked, I'm burning alive like Nessus, Or like Hercules by his garment poisoned; Nor can I extinguish my flames with every Billow of oceans. By my own ilussion consumed I'm wailing On my own grim pyre in flames I'm melting ... Can I hope to rise again like the Phoenix Bird from the ashes? May all tempting eyes vanish from my pathway Come back to my breast, you indifferent sorrow; So that I may quietly die, restore me, To my own being!
Related news items: Newer news items: Older news items:
|
| Ultima actualizare în Miercuri, 02 Februarie 2011 13:23 |